Het begrip cultuuroorlog wordt in hedendaagse publieke en academische debatten frequent ingezet om maatschappelijke polarisatie tussen progressieve en conservatieve posities te duiden. Dit artikel toont aan dat deze term analytisch tekortschiet en het onderliggende probleem verraderlijk verkeerd lokaliseert. Vanuit een systeemtheoretisch perspectief wordt geargumenteerd dat wat als cultuuroorlog wordt ervaren, beter begrepen kan worden als een uitdrukking van verhoogde sociale entropie: een structurele toename van sociale variatie en complexiteit die druk uitoefent op bestaande vormen van sociale orde.

“Ce monde en lui-même n’est pas raisonnable, c’est tout ce qu’on en peut dire. Mais ce qui est absurde, c’est la confrontation de cet irrationnel et de ce désir éperdu de clarté dont l’appel résonne au plus profond de l’homme.”— Albert Camus, Le Mythe de Sisyphe (1942, p. 18)